kalbinde nasılsa öyledir....

Sorular…. Cevaplarını bilmediğim sorulardanmı ibaret şu yaşamak zorunda olduğum hayat, nedir bu kadar canımı acıtan belkide sensin.. önce ben diyemedim ben hiçbir zaman kendime saygım yoktu belkide nefes almak zorunda olmam bile acı çekmeme yetiyordu sensiz günlerde.. kendime dur diyemedimki hiçbir zaman seni durdurmaya gücüm yetsin..insan sadece sonunu bildiği oyunlardamı zorluyor imkanlarını ardına kadar.. seninleyken daha farklı geliyordu sanki her şey, hiç bi eksiği yoktu dünyanın tamdı herşeyi bi düzeni vardı özendiricek kadar insanları.. aşk hep nedensizce yaşar peki biz niye neden aradık bu aşkı yaşatmak için hiçtik ikimiz bi hiç, neden hepe dönüşmeliydi bu çaba niyeydi? Derinliğime kimse sevgili olamıyacak anlıyorum artık bunu…

yaş akmıyacağını sanıyordum kalbimden senin için, sakınıyordum her şeyden seni gözyaşlarım daha öncede aktı başkaları için istemedim onlarla kirletmeyi belkide seni.. en masum sendin çünkü, kalbimin en saf yerindeydin. hep özelsin diyordum ya sana özel kalman için belkide bu can çekişlerim… garip geliyordu eskisi gibi karanlıklarda yaşamamam ama mutluyum seninle gittin ama içimdesin hala yanımda nefes almıyorsun belki, gördüğümüz güzelliklere bakamıyoruz hayranlıkla , hayatın getirdiklerine birlikte karşı koyamıyoruz omuz omuza duramıyoruz birbirize destek olamıyoruz yada oluyoruz gücümüz yettikçe fırsatlar el verdikçe hala benim olduğunu biliyorum ya da kandırıyorum kendimi ama mutluyum senin olduğum için, seni benim hissettiğim için… hayat neden acımasızca alıyor elimdekileri? çok fazla şey istemedim ondan.. hep o adama seni seviyorum demek istedim yalnızca.. ama sen bi anda geldiğin gibi, gittin sessizce…

              her mutluluk sandığım anda aralarken kalbimin kapısını sonunda masal olmadığını anlıyorum yaşadığım anlamsızlıkların.. ben onlara çekinmeden benliğimi sunarken , yağmalandığımı görüyorum usulca, karşı koymak isterken anlıyorumki elim kolum bağlanmış o bağlamış beni bi o çözer bağladığı gibi.. aşkta mantık varmıdır, olmalımıdr bunu arıyorum herkeste, her sahte gülüşte konuştukça kelimelerin anlamını yitirdiğini görüyorum bi yazılarımla mutlu oluyorum harfler bir araya geldikçe ortaya çıkanların dipsiz karanlığında sürükleniyorum nedensizce...